Do człowieka należy odpowiedź i decyzja. 

Powołanie kwitnie w miłości – miłości, która zachwyca, ogarnia najgłębsze pragnienia, dotyka źródeł, wzbudza pragnienie daru. Rodzi się jako odpowiedź miłości dana Bogu, który ofiarowuje się w darze bez zastrzeżeń, odpowiedź dana miłości darmowej, której się nie posiada, lecz się ją otrzymuje. 

(dokument: „Kontemplujcie. Do osób konsekrowanych o śladach Piękna”). 

Wszyscy jesteśmy wezwani do życia radami, zawartymi w Ewangelii. Zobowiązuje ona wszystkich, którzy pragną kroczyć za Jezusem. Rzecz w tym, aby rozeznać, w jaki sposób Bóg chce, abyś Ty to czyniła; to znaczy: w jaki sposób, w jakiej formie życia Ty masz kochać i naśladować Jezusa? 

Ze strony człowieka powołanie jawi się jako głębokie pragnienie serca, by na ten dar, zaproszenie Boga odpowiedzieć całym sobą - całym swoim życiem. 

Powołany czuje w swym sercu, że „poza Bogiem nie ma dla niego dobra”  (por. Ps 16, 2); że nic poza NIM SAMYM nie jest w stanie zaspokoić ogromu jego pragnień oraz tęsknot.