Nitra – Słowacja

23 lipca, 2026

Wielogłowy

23 lipca, 2026

Praha Czechy

Praha – Czechy

Adres
ul. Karla Michala 50
Praha – Zbraslav 156 00
Czechy

Kontakt:

+420 257 921 731
kdj.zbraslav@centrum.cz

Nasza wspólnota przyjechała do Pragi w listopadzie 1993 roku, na zaproszenie ojców Karmelitów Bosych, do współpracy przy Sanktuarium Praskiego Dzieciątka Jezus. Po kilkutygodniowych poszukiwaniach odpowiedniego domu zamieszkałyśmy w małym domu rodzinnym, ofiarowanym nam przez siostry Karmelitanki Bose z Pragi. Brakowało w nim jednak miejsca na kaplicę i nie był dostosowany do naszego karmelitańskiego stylu życia. Dzięki Bożej Opatrzności i pomocy życzliwych ludzi udało nam się wybudować mały klasztor z większą kaplicą pod wezwaniem Praskiego Dzieciątka Jezus, która służy do tej pory zarówno nam, jak i parafianom.  

Główną naszą posługą w Pradze jest praca w Sanktuarium Praskiego Dzieciątka Jezus. Pracujemy w zakrystii oraz przyjmujemy liczne grupy pielgrzymkowe z całego świata. Od początku zamieszkania w Parafii św. Jakuba na Zbrasławiu aktywnie włączamy się w duszpasterstwo parafialne. Dwie z nas są nadzwyczajnymi szafarkami Eucharystii. 

W duchu charyzmatu naszego Zgromadzenia angażujemy się w chrześcijańskie wychowanie dzieci. W naszym klasztorze oraz w jednej pobliskiej szkole prowadzimy katechezę dla dzieci. W kościele parafialnym realizujemy projekt edukacyjny dla uczniów szkół podstawowych, przybliżający im główne święta i wartości chrześcijańskie. Od kilku lat aktywnie włączamy się we wspólnotę ekumeniczną istniejącą na Zbrasławiu i uczestniczymy w spotkaniach biblijnych oraz pomagamy przy rozdzielaniu żywności potrzebującym. W ramach charytatywnej fundacji Mary’s Meals w naszym klasztorze mamy punkt zbiórki plecaków szkolnych wraz z wyposażeniem, które później są wysyłane na misje, do najuboższych krajów Afryki. 

Swoją modlitwą pragniemy w sposób szczególny wspierać kapłanów i misjonarzy w ich posłudze. Istotną część naszego życia stanowi codzienny rytm dnia przewidujący wspólne spotkania na modlitwie, posiłkach i tzw. rekreacji. Uczymy się wówczas przeżywać wzajemne relacje i postrzegać naszą wspólnotę jako rzeczywistość nadprzyrodzoną. Dzięki temu nasza uwaga koncentruje się bardziej na odkrywaniu bogactwa tego, „kim jesteśmy” niż na tym, „co robimy”.