Robimy rzeczy, którymi zajmują się ludzie żyjący wokół nas  – nasze rodziny, znajomi, sąsiedzi, bliscy i dalecy.  Gotujemy, sprzątamy, robimy zakupy,  pracujemy w różnych miejscach, wykonujemy różne prace.  Jednak na koniec dnia wracamy do wspólnoty,  by podzielić się radością i trudem codziennych zmagań. 

Czasami daje radość i satysfakcję. Ono po prostu jest i dzieje się.  Tak, jak życie wielu osób, które przeżywają swoje życie tak zwyczajnie, robiąc to, co do nich należy, do czego się zobowiązali, czego się podjęli, angażując swoje talenty, potencjał, siłę.  Może na tym polega główna wartość codziennych wyborów,  że w swej zwyczajności łączą jakoś doświadczenie życia wszystkich ludzi.  

Tym, co zmienia perspektywę jest świadomość tego, dla Kogo to wszystko robimy!   Matka Teresa od Jezusa w swoim stylu mówiła, że „Bóg przechadza się także pośród garnków i patelni”, zapraszając swoje siostry do przeżywania swojego życia w głębokim zjednoczeniu z Bogiem i nieustającą świadomością, że ON JEST, niezależnie od tego, czym się zajmujemy i jaką podejmujemy pracę.  Ta zachęta jest nadal aktualna, mimo że często garnki i patelnie zostały zastąpione innymi sprzętami.  Tak, jak życie wielu osób, które przeżywają swoje życie tak zwyczajnie, robiąc to, co do nich należy, do czego się zobowiązali, czego się podjęli, angażując swoje talenty, potencjał, siłę.  Może na tym polega główna wartość codziennych wyborów,  że w swej zwyczajności łączą jakoś doświadczenie życia wszystkich ludzi.  

Ta myśl Jana od Krzyża jest zaproszeniem do życia dobrego, do życia w klimacie wzajemnego wsparcia, przyjęcia i wyrozumiałości, do dostrzeżenia, że wartość nie zawsze leży w tym, co robię, ale dlaczego to robię, do życia głęboko szczęśliwego, do życia „tu i teraz”, aby ostatecznie dojść do życia „tam i na zawsze”.   Ten rytm codzienności ma bardzo konkretny kształt, w którym splatają się modlitwa, praca i odpoczynek. Żyjemy tak, by w każdej chwili być blisko Boga i służyć innym.