Do Siemiatycz przybyłyśmy w sierpniu 1970 roku na zaproszenie ks. prał. Józefa Horodeńskiego. Zamieszkałyśmy w domu parafialnym i od samego początku podjęłyśmy posługi zakrystianki oraz katechetek w parafii. 

Po kilku latach postanowiłyśmy wybudować klasztor, w którym byłoby więcej miejsca zarówno dla dzieci i młodzieży korzystających z katechezy, jak i dla sióstr, które dotychczas mieszkały w bardzo skromnych warunkach. Uroczyste poświęcenie nowego klasztoru odbyło się 5 listopada 1983 roku. W naszym nowym domu zakonnym prowadzone były lekcje religii, a także organizowane liczne spotkania oraz różnego rodzaju rekolekcje: oazowe, rekolekcje dla dziewcząt, jak również wykłady Kolegium Teologicznego w Drohiczynie. Ze względu na ograniczoną liczbę pomieszczeń – do dyspozycji były jedynie dwie sale oraz niewielka kaplica – warunki wciąż pozostawały trudne, a zainteresowanie naszym domem ze strony przyjeżdżających grup duże. W związku z tym wieloletnia przełożona wspólnoty siemiatyckiej, s. Edyta Suma CSCIJ, podjęła inicjatywę rozbudowy domu i wybudowania dużego ośrodka rekolekcyjnego, który mógłby sprostać potrzebom wszystkich odwiedzających nas grup.